مزایای تبادل انرژی ایران

1+ امتیاز

از همکاری شما سپاسگذاریم! همچنین می توانید یک ورودی ویدیویی مربوط به این موضوع را از طریق لینک زیر بارگذاری کنید: https://encyclopedia. pub/user/video_add؟id=12381

سیاست ملی انرژی تجدید پذیر می تواند به عنوان یک گام مهم در افزایش سرمایه گذاری و استخراج انرژی تجدید پذیر در کل انرژی معرفی شود. علاوه بر این ، برای افزایش استفاده از منابع انرژی تجدید پذیر محلی ، افزایش سهم انرژی تجدید پذیر در ترکیب تولید برق می تواند از طریق تسهیل رشد صنعت تجدید پذیر حاصل شود ، و اطمینان از هزینه معقول تولید انرژی تجدید پذیر و ایجاد آگاهی عمومی از آگاهی عمومیاهمیت انرژی پایدار و فناوری پاک.

1. معرفی

رابطه نزدیک و زیاد بین رشد تولید و رشد مصرف انرژی در اقتصاد به وابستگی اقتصاد به انرژی اشاره دارد [1]. بنابراین ، اقتصاد نه تنها به تأمین انرژی و شوک قیمت حساس است ، بلکه هر ابتکار عمل برای صرفه جویی در مصرف انرژی می تواند در عملکرد اقتصاد تأثیر بگذارد.

با این حال ، وابستگی به نفت با زمان در ایران و سایر کشورها به دلیل استفاده از منابع دیگر انرژی مانند گاز طبیعی و انرژی های تجدید پذیر کاهش یافته است. در حالی که مصرف نفت کاهش یافته و توسط گاز طبیعی جایگزین شده است ، سهم نفت در کل مصرف هنوز زیاد است و استفاده از منابع انرژی تجدید پذیر به دلیل تولید کم کم است. سهم مصرف انرژی تجدید پذیر در کل تقاضای انرژی نهایی از 1. 5 ٪ در سال 1980 به 0. 58 ٪ در سال 2018 کاهش یافته است. با این حال ، کشور باید به تنوع منابع انرژی و امنیت انرژی دست یابد ، که گام های اساسی در جهت رشد پایدار اقتصادی و توسعه اجتماعی استبشر

برای پیش بینی ترکیب انرژی ، که شامل انواع منابع سوخت فسیلی و گزینه های تجدید پذیر در دسترس است ، لازم است تقاضای انرژی جاری و آینده و ارقام اصلی مربوط به منابع انرژی فعلی را در نظر بگیرید. این مطالعه با هدف بررسی وضعیت و روندهای فعلی در منابع بالقوه و بررسی سیاست های اصلی در ایران برای ارائه برخی از راه حل ها برای کمک به دولت برای دستیابی به اهداف امنیتی انرژی پایدار خود انجام شده است. این پیشنهادات می تواند کاربرد اختراعات پایدار را ساده کند و به طور رسمی بررسی می کند که چگونه زیست توده می تواند در ساختار ترکیب انرژی در ایران نقش داشته باشد.

سهم این مطالعه این است که انواع منابع انرژی در ایران را بررسی می کند ، که با سایر مطالعاتی که بر منابع انرژی تجدید پذیر یا انرژی خاص متمرکز است ، مقایسه می شود. در کنار بررسی روندها و سیاست های فعلی ، رابطه بین تقاضای انرژی و رشد اقتصادی با استفاده از یک مدل اقتصاد سنجی تخمین می زند. بنابراین ، این امر به عنوان یک مطالعه عمیق از انواع منابع انرژی تجدید پذیر و سیاست های آنها از اواخر دهه 1940 ، در ادبیات نقش مهمی دارد.

2. تأمین انرژی فعلی

از نظر تأمین انرژی ، شکل 1 مؤلفه اصلی تأمین انرژی اولیه انواع مختلف انرژی مورد استفاده در ایران را نشان می دهد. گاز طبیعی از سال 2003 بزرگترین کمک کننده در کل مصرف انرژی نهایی ایران بوده است و پس از آن نفت خام. جالب اینجاست که به عنوان یک نتیجه از فراوانی سوخت های فسیلی در کشور ، سهم منابع انرژی تجدید پذیر در همان دهه 131. 9 ٪ از 1. 17 MTOE (0. 01 × 109 GJ) در سال 2008 به 2. 7 MTOE (109 × 109 GJ) افزایش یافته است. 2017. این ممکن است به دلیل افزایش قیمت نفت خام جهان ، نگرانی های زیاد در مورد اثرات نامطلوب زیست محیطی سوخت های فسیلی یا استفاده بیشتر از این منابع در مناطق دور افتاده ایران رخ دهد.

شکل 1. تأمین انرژی اولیه بر اساس منابع مختلف انرژی در ایران. منبع: وزارت انرژی [2].

علیرغم قوانین و مقررات مختلف نفت و انرژی ، هنوز هیچ مطالعه یکپارچه ، جامع ، هدفمند ، بلند مدت و هماهنگ برای کل کشور وجود ندارد. از این نظر ، غسامی و همکاران.[2] تأکید بر طراحی مکانیسم توسعه انرژی جدید ، کاهش خطرات سیاسی و اقتصادی برای شرکت های نفتی ، ایجاد سیستمی برای نظارت و ارزیابی اطلاعات انرژی ملی و مکانیسم قانونی برای مذاکرات و سرانجام ، یک وفاداری خاص با توانایی استخرمنابع برای اجرای استراتژی ها.

با وجود چندین تغییر و اصلاح در سیاست های انرژی در اسناد مختلف ، روند پایداری در رشد اقتصادی وجود داشته است ، البته با برخی از چالش ها. در سالهای بعد ، به استثنای نرخ رشد منفی در سال 2012 ، 2013 و 2015 ، رشد تولید ناخالص داخلی واقعی (بر اساس قیمت های ثابت 2011) بین 4 ٪ (در سال 2011) و 6. 6 ٪ (در سال 2016) و در سال 2017 به 3. 5 ٪ رسید [3]روند فزاینده ای را می توان در تقاضای انرژی چهار مصرف کننده اصلی انرژی (مسکونی ، عمومی و تجاری ، صنعت ، حمل و نقل و کشاورزی) مشاهده کرد. در حالی که طی چند دهه گذشته ، بخش حمل و نقل بیشتر از سایر بخش ها به مصرف کل انرژی کمک کرده است ، افزایش کلی تقاضای انرژی در سالهای اخیر با افزایش سهم بخش صنعت نسبت به سایر بخش ها رخ داده است.

از مارس 2017 ، کل ذخایر هیدروکربنهای مایع قابل استخراج ، از جمله میعانات نفت خام و میعانات گاز ، 160. 1 میلیارد بشکه تخمین زده شده است ، افزایش 2. 9 ٪ نسبت به سال قبل ، و ذخایر گاز طبیعی این کشور در سال 2017 تخمین زده شده است 33. 33تریلیون متر مکعب ، کاهش 1. 2 ٪ نسبت به سال قبل. علاوه بر این ، در دسامبر سال 2017 ، کل ذخایر بین المللی نفت ، از جمله میعانات نفت خام و گاز خام ، 1696. 6 میلیارد بشکه تخمین زده شد [4].

استراتژی های وزارت نفت در تولید و تأمین نفت خام در افق سال 2041 را می توان به شرح زیر ذکر کرد: (1) افزایش فاکتور بهبود برای مزارع نفتی کشور با استفاده از روشهای برداشت بیش از حد و حفاظت ، (2) حداکثر توسعهو بهره برداری از کلیه مزارع نفت و گاز ، (3) گسترش اکتشاف نفت و گاز برای حمایت از تولید نفت و گاز این کشور ، (4) افزایش ظرفیت و حفظ سهم تولید نفت در اوپک و بازار جهانی و (5)جمع آوری و تبدیل گازهای نفت خام مرتبط با حداکثر ظرفیت ، با در نظر گرفتن ملاحظات اقتصادی و زیست محیطی [5]. علاوه بر این ، تلاش های شرکت ملی نفت و وزارت نفت باید تقویت موقعیت جهانی خود در بازارهای بین المللی باشد تا بتواند در شرایط مناسب نقش مهمی در عرصه بین المللی داشته باشد. با توجه به منابع انرژی غیر متعارف ، مطالعات علمی نشان می دهد که موفقیت در این زمینه نیاز به همکاری بسیار نزدیک بین شرکت های ملی و بین المللی و آموزش نیروی کار دارد.

فعال ترین مناطق اکتشافی و تولید نفت و گاز ایران در جنوب و غرب کشور واقع شده است. بیشتر زمینه های کشف شده در مناطق زاگروس و خلیج فارس (جنوب غربی کشور) قرار دارند. ایران دارای 20 میدان نفتی مشترک با کشورهای همسایه ، از جمله پنج نفر با عراق ، چهار نفر با عربستان سعودی ، یکی با قطر ، یکی با عمان ، هفت با امارات ، یکی با ترکمنستان و دیگری با کویت [6]. این کشور برای استفاده از این منابع عظیم نفت و گاز به سرمایه و فناوری محلی و بین المللی نیاز دارد.

اقدامات انجام شده توسط شرکت ملی نفت ایران برای تأمین نفت خام به بازار سهام انرژی ، گامی بزرگ برای مشارکت حداکثر سرمایه گذاران خصوصی در صنایع نفتی و گاز بالادست است. اولین محموله نفت خام سبک ایران در نوامبر 2017 در حلقه بین المللی بورس انرژی ارائه شد و طبق برنامه ها ، عرضه تدریجی و منظم این محموله ارزشمند هیدروکربن در بورس اوراق بهادار ارائه شد [7].

ایران - با وجود داشتن بازار گسترده ای برای مصرف انرژی و خطوط لوله حمل و نقل طولانی و مهم که در جنوب غربی شهرستان و خلیج فارس به هم وصل می شود ، مزیت موقعیت جغرافیایی خود ، در بین تولید کنندگان برتر نفت و گاز در منطقه ،جنوب) به دریای خزر و کشورهای همسایه در شمال ، مانند روسیه و ترکیه و جنوب غربی از شرق - تبدیل به یک مرکز مهم ذخیره سازی و تجارت منطقه ای می شود و همچنین می تواند از منابع محلی موجود برای کاهش وابستگی آن به تقطیر خارجی استفاده کند. ظرفیت نفت خام ، فرآورده های نفتی و مخازن ذخیره میعانات گاز در پالایشگاه های سراسر کشور در پایان سال 2017 به ترتیب با 18،951 ، 45،058 و 5147 هزار بشکه برابر بود.

ظرفیت پالایش عملی این کشور حدود 1. 8 میلیون بشکه در روز (BBL/D) در 10 پالایشگاه بزرگ است. این ظرفیت با تکمیل دو پروژه 0. 4 میلیون بشکه در روز در ستاره خلیج فارس در جنوب و 0. 2 میلیون بشکه در روز در استان کرمانشاه افزایش می یابد. پیش بینی می شود ظرفیت پالایشگاه های فعلی با 0. 5 میلیون بشکه در روز افزایش یابد یا کیفیت محصولات آنها را در آینده بهبود بخشد [4].

ما می توانیم نتیجه بگیریم که ایران از ظرفیت پتانسیل قابل توجهی برای ذخایر نفت خام و گاز طبیعی ، حمل و نقل و ذخیره آن برخوردار است. این می تواند با ساخت خطوط انتقال بیشتر و تعویض ترمز با همسایگان خود ، انعطاف پذیری ضعیف سیستم انرژی را افزایش دهد [8]. این امر سهم بسزایی در صادرات و حمل و نقل نفت خام منطقه ای و بین المللی دارد.

از دسامبر سال 2017 ، 22 میدان گازی ساحلی و دریایی فعال بودند ، از جمله 18 زمین ساحلی و چهار میدان گاز دریایی [9]. سیستم انتقال گاز طبیعی نقش تعیین کننده ای در تأمین گاز برای مصرف کنندگان دارد. اجزای اصلی این سیستم خطوط انتقال گاز ، افزایش فشار گاز و کاهش امکانات و شبکه های توزیع است [10]. در پایان سال 2017 ، بیش از 38. 4 هزار کیلومتر خط انتقال گاز ساخته شده و 288 توربوشارژر در 81 ایستگاه تقویت فشار گاز در کشور فعالیت می کنند [11].

طبق سیاست انرژی این کشور ، به دلیل سهولت در کار ، کاهش هزینه های نگهداری و اثرات نامطلوب زیست محیطی کمتر ، تلاش شده است تا از گاز طبیعی در نیروگاه ها استفاده شود [10]. بزرگترین مصرف کننده گاز طبیعی بخش مسکونی (39. 1 ٪) است و پس از آن صنعت (24. 9 ٪) و پتروشیمی (21. 8 ٪) [9]. سهم ایران این میدان 14 تریلیون متر مکعب گاز درجا و 18 میلیارد بشکه میعانات گاز (9 میلیارد بشکه گاز قابل بازیابی) است که 50 ٪ ذخایر گاز طبیعی اثبات شده ایران و 8 ٪ از ذخایر گاز جهانی را نشان می دهد [9]در همین راستا ، ایران سالهاست که گاز را به کشورهای همسایه صادر می کند و دارای گاز کافی برای مصرف و صادرات داخلی است.

این ما را به این نتیجه می رساند که گاز طبیعی نقش مهمی در مصرف انرژی نهایی دارد. با توجه به عدم امکان ذخیره سازی برای انرژی های تجدید پذیر ، گاز طبیعی ، به عنوان کمترین سوخت فسیلی آلاینده ، شکاف های موجود در تأمین انرژی تجدید پذیر را پر می کند [12]. کشوری که دارای ذخایر بالایی از این منبع است می تواند یکی از صادرکنندگان پیشرو گاز طبیعی در جهان باشد. اگر این کشور بخواهد در بازار بین المللی گاز طبیعی مؤثر باشد ، با وجود استفاده از فناوری های پیشرفته و سرمایه گذاری بیشتر ، باید سیاست های روشنی را در این صنعت ارائه دهد و سعی کند موانع خود را در سطح منطقه ای و بین المللی کاهش دهد.

کل ذخایر قطعی ذغال سنگ ایران که در سال 2017 توسط 203 مین اندازه گیری شد ، 1143 میلیون تن با اکثریت زغال سنگ کک بود [4]. علیرغم منابع ذغال سنگ نسبتاً بزرگی در ایران ، معدن زغال سنگ متأسفانه ضعیف است و بنابراین واردات زغال سنگ زیاد است. این امر به دلیل عدم وجود استراتژی مناسب برای استخراج معادن ، فناوری معدن قدیمی ، عدم حمایت از بخش دولتی از این معادن برای تجهیزات و نوسازی ماشین ها و استفاده از فناوری های مدرن است [11]. این چالش ها باعث افزایش جذابیت سرمایه گذاری در بخش معدن ، به ویژه در معادن زغال سنگ شده است.

با توجه به فراوانی منابع نفت و گاز در ایران و سیاست های کلی آن ، هیچ تمایلی برای ایجاد و سرمایه گذاری در ساخت نیروگاه های زغال سنگ وجود ندارد. تنها پروژه نیروگاه نیروگاه زغال سنگ در Tabas در حال انجام است و به همین دلیل اجرای و بهره برداری آن به همین دلیل ، از دیدگاه انرژی ، زغال سنگ بیشتر در ایران مورد توجه قرار نگرفته است ، و استفاده اصلی از زغال سنگ کک فقط به کارخانه فولاد اصفهان نسبت داده می شود، جایی که محصولات فولادی و فولادی با استفاده از روش کوره Blast تولید می شوند. بنابراین ، زغال سنگ به عنوان یک منبع فراوان و نسبتاً قابل اعتماد با قیمت پایدار در کشور می تواند مهمترین نقش در دستیابی به این هدف را ایفا کند.

ما می توانیم نتیجه بگیریم که در حالی که منابع نفت و گاز این کشور زیاد است ، وارد کردن زغال سنگ از سایر کشورها با موجودی بالا از منابع زغال سنگ معنی ندارد. بنابراین ، نیاز به اصلاح اسناد انرژی بالادست برای شامل منابع ذغال سنگ در این اسناد به منظور تدوین سیاست های پایدار و مؤثر برای این صنعت وجود دارد.

انرژی باد با تولید انرژی الکتریکی از باد یا جریان هوا ، که به طور طبیعی در جو زمین رخ می دهد ، با آسیاب های بادی یا توربین های بادی تولید می شود. با توجه به پتانسیل انرژی باد ، 1. 3 ٪ از اراضی ایران (2. 1 میلیون هکتار) به طور متوسط سرعت باد سالانه 8 متر در ثانیه و بالاتر دارد ، که باعث می شود این مناطق بتوانند از این منبع انرژی سوء استفاده کنند [13]. براساس اطلس سازمان انرژی تجدید پذیر و سازمان بهره وری انرژی (SATBA) ، میزان انرژی باد که می تواند در کشور استخراج شود 18000 مگاوات در کلیه مناطق مورد بررسی تخمین زده می شود [14]. استانهایی با پتانسیل انرژی باد شدید در کشور عبارتند از: گیلان ، خراسان جنوبی (به ویژه مناطق دوروه و خوف) ، سیستان و بلوچستان (به ویژه منطقه شمالی زابل) ، سمنان و قزوین ، جایی که بیشتر مزارع بادی کشور چنین ساخته شده انددور [9]

این امر نه تنها استفاده از گاز جایگزین (یا گاز نفتی مایع) را در سایر برنامه های کاربردی که دارای مزایای اقتصادی بالاتری هستند ، امکان پذیر می کند بلکه به بهبود کیفیت هوا در شهرهای بزرگ نیز کمک می کند. آینده اقتصاد ایران می تواند بر اساس هزینه های برق شناخته شده و قابل پیش بینی برنامه ریزی شود زیرا این برق از انرژی بومی ناشی می شود و عاری از همه مشکلات امنیتی ، سیاسی ، اقتصادی و زیست محیطی مرتبط با نفت و گاز است. رشد اقتصادی و افزایش جمعیت نشان می دهد که تقاضای انرژی در ایران به سرعت در حال افزایش است. تخمین زده می شود که تقریباً 10 میلیون وات انرژی به طور مداوم در باد جهان در دسترس است [15] در حالی که کل ظرفیت جهانی نصب شده در سال 2019 60. 4 گیگاوات بود ، که 19 ٪ از سال 2018 افزایش یافته است [16].

در حال حاضر ، وزارت انرژی در حال ارائه یک قرارداد 20 ساله تغذیه در تعرفه (FIT) برای انرژی های تجدید پذیر با نرخ بالاتر از قیمت فروش برق به مصرف کنندگان نهایی است. به عبارت دیگر ، برای نیروگاه های با ظرفیت کمتر از 10 مگاوات ، میزان انرژی باد 7644 در هر کیلووات ساعت ، IRR 8918 در هر کیلووات ساعت برای انرژی خورشیدی و زمین گرمایی و به طور متوسط IRR 6930 در هر کیلووات ساعت است. برای نیروگاه های مختلف زیست توده [13]. در سالهای اخیر ، سرمایه گذاران محلی و خارجی تقریباً 350 مگاوات انرژی تجدید پذیر در ایران را از طریق مکانیسم توافق نامه خرید برق نصب کرده اند ، در حالی که چندین مزارع انرژی دیگر با ظرفیت کل تقریباً 700 مگاوات در مراحل مختلف توسعه قرار دارند [13].

شکل 2 نشانگر روند تولید انرژی باد و ظرفیت نیروگاه های باد در ایران است. در سالهای اخیر ، رشد قابل توجهی در تولید انرژی باد وجود داشته است: 186 گیگاوات ساعت در سال 2014 ، 223 گیگاوات ساعت در سال 2015 ، 250 گیگاوات ساعت در سال 2016 ، 308 گیگاوات ساعت در سال 2017 و 320 گیگاوات ساعت در سال 2018 تولید شده است.(4 GW تا سال 2021) نیاز به تحقیقات گسترده و اقدامات عملیاتی قابل توجهی دارد و تحقیقات گسترده ای در مورد ابعاد مختلف انرژی باد در ایران انجام شده است.

شکل 2. تولید برق و ظرفیت نیروگاه های باد از سال 2009 تا 2010 در ایران. منبع: [17].

ما می توانیم نتیجه بگیریم که ظرفیت برق ایران زیاد است و این می تواند به افزایش سهم انرژی باد در کل تأمین اولیه انرژی کمک کند. برای دستیابی به اهداف برق بلند مدت ، لازم است مشوق هایی برای سرمایه گذاران خصوصی فراهم شود و سیاست های روشن و پایدار را به کار برد. تقاضای برق این کشور به دلیل رشد اقتصادی و جمعیت به سرعت در حال رشد است. بنابراین ، ایران باید تصمیم مهمی را برای آینده محیط و تولید برق کشور ، به ویژه با استفاده از منابع انرژی تجدید پذیر ، اتخاذ کند.

با میانگین بارندگی یک سوم میانگین جهانی ، ایران یکی از کشورهای برتر و نیمه خشک در جهان است [4]. بر این اساس ، توزیع ناکافی زمانی و مکانی بارندگی شاید مهمترین دلیل ساخت سدها در ایران باشد. به همین دلیل ، نیروگاه برق نمی تواند یک منبع قابل اعتماد و پایدار از تولید برق در کشور باشد - اما نیروگاه های برق در کنترل فرکانس شبکه نقش موثری دارند.

تأسیسات هیدروالکتریک در ایران بیش از مراکز تولید انرژی تجدید پذیر است. سدهای هیدروالکتریک همچنین نقش مهمی در توسعه اقتصادی و اجتماعی مانند آبیاری مزارع کشاورزی ، تأمین آب کافی ، به ویژه در فصول خشکسالی ، کنترل اوضاع در دوره موسمی و بهبود آبراههای اصلی دارند. در حال حاضر ، برق تنها انرژی تجدید پذیر است که از نظر تجاری در مقیاس بزرگ در ایران در دسترس است. منابع و پتانسیل برق آبی 26000 مگاوات تخمین زده می شود که بیشتر آنها توسط رودخانه های Karun ، Karkheh و Dez تأمین می شود [18].

هیدروالکتیک حدود 98. 8 ٪ از کل انرژی تجدید پذیر در کشور را تشکیل می دهد [10]. از سال 2017 ، در مجموع 15329. 1 گیگاوات ساعت برق نیروگاه تولید شد که سهم 5 ٪ از کل برق تولید شده و 0. 30 ٪ از کل انرژی در کشور را دارد ، در حالی که در مقیاس جهانی ، نیروگاه برق 16. 6 ٪ از کل را به خود اختصاص می دهدانرژی تولید شده [11]. در جدول 1 ، تولید کل برق و سهم آن از کل انرژی در ایران و کشورها و مناطق منتخب در سال 2016 نشان داده شده است. همانطور که مشاهده می شود ، ایران بخش کمی از برق خود را از نیروگاه برق در مقایسه با سایر کشورها و مناطق به دست می آورد.

جدول 1. تولید کل برق و نیروگاه برق و سهم نیروگاه برق در کشورها و مناطق مختلف در سال 2016 (TWH).

میزان تولید برق توسط نیروگاه برق پایدار نیست و به میزان بارندگی سالانه بستگی دارد. بنابراین ، فقط برای کمک به سیستم در زمان اوج استفاده می شود. از آنجا که ایران کشوری با فراوانی سوخت های فسیلی است ، به نظر می رسد انتخاب نوع نیروگاه فقط بر اساس سرمایه گذاری اولیه و در دسترس بودن ورودی های اصلی آن است که در برخی مطالعات ذکر شده است. به عنوان مثال ، بر اساس شاخص های مختلف ، مانزور و رحیمی [19] نشان دادند که اولویت های ایران برای ساخت و سرمایه گذاری در تولید برق و نیروگاه ها در آینده شامل ، به ترتیب ، انرژی باد ، نیروگاه هیدروپ ، انرژی فتوولتائیک ، نیروگاه های چرخه ترکیبی ،نیروگاه های هسته ای و نیروگاه های حرارتی.

منابع

1. وزارت انرژی. تعادل انرژی 2017 ؛وزارت انرژی: تهران ، ایران ، 2020.
2. وزارت انرژی. آمار انرژی و نمودارهای ایران و جهان 2017 ؛وزارت انرژی: تهران ، ایران ، 2020.
3. بانک مرکزی ایران. حساب های ملی؛بانک مرکزی ایران: تهران ، ایران ، 2020.
4. وزارت انرژی. تعادل انرژی 2017 ؛وزارت انرژی: تهران ، ایران ، 2020.
5. معاون رئیس جمهور در امور حقوقی. حل شورای انرژی بالا در مورد سند ملی استراتژی انرژی کشور ؛معاون رئیس جمهور امور حقوقی: تهران ، ایران ، 2016.
6. غدیزاده ، ن. ؛Khalili Dizaji ، H. وضعیت مخازن مشترک نفت و گاز ایران از منظر حقوق بین الملل. دوشنبهاکتشاف گاز نفت. محصول2014 ، 110 ، 3-8.
7. شرکت ملی نفت ایران. عرضه 6 میلیون بشکه میعانات نفت خام و گاز در مبادله انرژی. شرکت ملی نفت ایران: تهران ، ایران ، 2019 ؛در دسترس آنلاین: (دسترسی به 25 ژوئن 2021).
8. Dudlák ، T. پس از تحریم ها: چالش های سیاست در انتقال به اقتصاد سیاسی جدید بخش های نفت و گاز ایران. سیاست انرژی 2018 ، 121 ، 464-475.
9. وزارت انرژی. آمار انرژی و نمودارهای ایران و جهان 2017 ؛وزارت انرژی: تهران ، ایران ، 2020.
10. وزارت انرژی. مروری بر 30 سال از آمار انرژی کشور ؛وزارت انرژی: تهران ، ایران ، 2020.
11. وزارت انرژی. مجموعه زمانی برای توازن انرژی ایران ؛وزارت انرژی: تهران ، ایران ، 2020.
12. سادیک-زادا ، E. R. ؛Gatto ، A. مسیرهای امنیتی انرژی در جنوب شرقی: متنوع سازی منابع گاز طبیعی ، انتقال انرژی و آینده انرژی. از انتقال اقتصادی به انرژی. انرژی ، آب و هوا و محیط زیست ؛Mišík ، M. ، Oravcová ، V. ، eds. ؛Palgrave Macmillan: Cham ، سوئیس ، 2021.
13. آزاد ، ص ؛Nezam Sarmadi ، A. ؛Shirvani ، T. چشم انداز گاز طبیعی ، برق و انرژی تجدید پذیر در ایران. پروژه استنفورد ایران 2040 ، مقاله کار شماره 3 ؛دانشگاه استنفورد: استنفورد ، کالیفرنیا ، ایالات متحده ، 2017.
14. سازمان انرژی تجدید پذیر و راندمان انرژی (SATBA). گزارش سالانه در مورد انرژی تجدید پذیر و اشتغا ل-2018 ؛ساتبا: تهران ، ایران ، 2020.
15. نجفی ، ج. ؛Guobadian ، B. LLK1694 منابع انرژی و توسعه در ایران. تجدیدپایدارRev. Rev. 2011 ، 15 ، 2719 2728.
16. شورای جهانی انرژی باد. گزارش سالانه باد جهانی (2019) ؛شورای جهانی انرژی باد: بروکسل ، بلژیک ، 2020.
17. Skandari Shabani ، S ؛Maki ، S. V. گیاهان برق. در مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی ، استانبول ، ترکیه ، 2 ژوئن 2016 ؛در دسترس آنلاین: (دسترسی به 25 ژوئن 2021).
18. مانزور ، د. ؛Rahimi ، A. اولویت بندی نیروگاه ها در ایران با استفاده از مدلهای تصمیم گیری چند رشته ای. ایرانJ. Energy Econ. 2015 ، 4 ، 191-215.

© متن تحت شرایط و ضوابط مجوز Creative Commons Attribution (CC توسط) در دسترس است. شرایط اضافی ممکن است اعمال شود. با استفاده از این سایت ، شما با شرایط و ضوابط و خط مشی رازداری موافقت می کنید.