کانال سوئز

در حالی که تمام تلاش ها برای پیروی از قوانین سبک استناد انجام شده است، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. لطفاً در صورت داشتن هر گونه سؤال به کتابچه راهنمای سبک مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

ویراستاران ما آنچه را که ارسال کرده اید بررسی می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را اصلاح کنید یا خیر.

در حالی که تمام تلاش ها برای پیروی از قوانین سبک استناد انجام شده است، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. لطفاً در صورت داشتن هر گونه سؤال به کتابچه راهنمای سبک مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

ویراستاران ما آنچه را که ارسال کرده اید بررسی می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را اصلاح کنید یا خیر.

کانال سوئز یک آبراه ساخت بشر است که از شمال به جنوب بر روی تنگه سوئز در مصر قطع می کند. کانال سوئز دریای مدیترانه را به دریای سرخ متصل می کند و آن را کوتاه ترین مسیر دریایی به آسیا از اروپا می کند. از زمان تکمیل آن در سال 1869، این مسیر به یکی از پر استفاده ترین خطوط کشتیرانی در جهان تبدیل شده است.

کانال سوئز مهم است زیرا کوتاه ترین مسیر دریایی از اروپا به آسیا است. قبل از ساخت آن، کشتی هایی که به سمت آسیا می رفتند باید سفری سخت را در اطراف دماغه امید خوب در منتهی الیه جنوبی آفریقا آغاز می کردند. به دلیل موقعیت استراتژیک آن، این کانال هم به شدت مورد استفاده قرار می گیرد و هم به شدت محافظت می شود.

اشکال مختلفی از آنچه امروزه کانال سوئز نامیده می شود بین سال های 1850 قبل از میلاد تا 775 پس از میلاد در مصر وجود داشت، اگرچه در درجه اول برای تسهیل تجارت بین دلتای رود نیل و دریای سرخ. بین سال های 1859 و 1869، خدیو مصری سعید پاشا با شرکت کانال سوئز فرانسه برای ساخت کانال فعلی که دریای مدیترانه و دریای سرخ را به هم وصل می کند، شریک شد.

کانال سوئز توسط شرکت کانال سوئز، یک شرکت سهامی که مقر آن در پاریس است، تامین مالی شد. در زمان تأسیس، فرانسه 52 درصد و مصر 44 درصد سهام را در اختیار داشتند. تا سال 1875، سهام مصر به بریتانیای کبیر فروخته شد، که در اداره کانال کمک کرد.

وضعیت بین المللی کانال سوئز تاریخچه ای مبهم دارد. طبق کنوانسیون 1888 قسطنطنیه، این کانال برای کشتی های همه کشورها در زمان صلح و زمان جنگ باز است. با این حال، موارد متعددی از عبور کشتی ها در زمان جنگ، به ویژه در طول جنگ جهانی اول و دوم، وجود داشته است. به دلیل تنش با اسرائیل، مصر این کانال را در طول بحران سوئز 1956-1957 و جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1967 بست.

طبق گفته اداره کانال سوئز ، در سال 2018 18174 ترانس از کانال سوئز وجود داشته است. این تعداد در سال 2019 به 18. 880 افزایش یافت یا حدود 51. 5 در روز. کشتی های کانتینر و تانکرها بیشترین درصد ترانزیت ها را در طی آن سالها انجام دادند.

خلاصه ای از این موضوع را بخوانید

کانال سوئز ، عربی قنات السواوی ، آبراه سطح دریا که در شمال و جنوب در سراسر Isthmus سوئز در مصر قرار دارد تا دریای مدیترانه و دریاهای قرمز را به هم وصل کند. این کانال قاره آفریقا را از آسیا جدا می کند و کوتاهترین مسیر دریایی بین اروپا و سرزمین های موجود در اقیانوس های اقیانوس آرام هند و غربی را فراهم می کند. این یکی از سنگین ترین خطوط حمل و نقل در جهان است. این کانال 193 کیلومتری (120 مایل) بین بندر گفت (Būr Saʿīd) در شمال و سوئز در جنوب ، با کانال های رویکرد لایروبی در شمال بندر گفت ، به دریای مدیترانه و جنوب سوئز. کانال کوتاهترین مسیر را در سراسر Isthmus طی نمی کند ، که تنها 121 کیلومتر (75 مایل) است. درعوض ، از چندین دریاچه استفاده می کند: از شمال به جنوب ، دریاچه مانزالا (Buḥayrat al-Manzilah) ، دریاچه تیمسا (Buḥayrat al-Timsāḥ) ، و دریاچه های تلخ-دریاچه تلخ بزرگ (البیاره المره الخوبره) ودریاچه کمی تلخ (البیاره المره الغور). کانال سوئز یک برش باز است ، بدون قفل ، و اگرچه طول مستقیم و گسترده ای رخ می دهد ، هشت خم اصلی وجود دارد. در غرب کانال دلتای کم ارتفاع رودخانه نیل قرار دارد و از شرق شبه جزیره بالاتر ، ناهموار و خشک سینا قرار دارد. قبل از ساخت کانال (تکمیل شده در سال 1869) ، تنها شهرک مهم سوئز بود که در سال 1859 3000 تا 4000 نفر جمعیت داشت. بقیه شهرها در امتداد بانک های آن از آن زمان به استثنای احتمالی القناره بزرگ شده اند.

ویژگی های فیزیکی

زمين شناسي

Isthmus of Suez ، تنها پل زمین بین قاره های آفریقا و آسیا ، منشأ زمین شناسی نسبتاً اخیر دارد. هر دو قاره یک بار یک توده قاره بزرگ تشکیل دادند ، اما در دوره های پالئوژن و نئوژن (حدود 66 تا 2. 6 میلیون سال پیش) ساختارهای بزرگ گسل دریای سرخ و خلیج عقبه توسعه یافتند ، با افتتاح و غرق شدن متعاقب آن دریای سرخاز طریق خلیج سوئز و خلیج عقبه. در دوره موفقیت آمیز کواترنر (حدود 2. 6 میلیون سال گذشته) ، نوسانات قابل توجهی از سطح دریا وجود داشت که سرانجام به ظهور یک Isthmus کم ارتفاع منجر شد که به سمت شمال به یک دشت ساحلی باز کم ارتفاع می رود. در آنجا دلتای نیل یک بار دورتر از شرق گسترش یافته است - به عنوان نتیجه دوره های بارندگی فراوان همزمان با دوره پلیستوسن (2،588،000 تا 11،700 سال پیش) و دو بازوی رودخانه یا توزیع کنندگان ، که قبلاً از Isthmus شمالی عبور می کردند ، یک شاخه به دریای مدیترانه می رسید. در باریک ترین نقطه Isthmus و دیگری که وارد دریا می شود ، حدود 14. 5 کیلومتر (9 مایل) در شرق بندر فعلی گفت.

فنون شناسی

از نظر توپوگرافی ، Isthmus Suez یکنواخت نیست. سه افسردگی پر از آب وجود دارد: دریاچه مانزالا ، دریاچه تیمسا و دریاچه های تلخ. اگرچه به عنوان عالی و کوچک متمایز است ، دریاچه های تلخ یک ورق آب مداوم را تشکیل می دهند. تعدادی از باند های مقاوم تر از سنگ آهک و گچ در جنوب Isthmus از بین می روند و یکی دیگر از ویژگی های مهم دیگر دره ای باریک است که از دریاچه تیمسا از جنوب غربی به سمت دلتای نیل میانه و قاهره منتهی می شود. Isthmus از رسوبات دریایی ، ماسه های درشت و ماسه های سپرده شده در دوره های اولیه بارندگی فراوان ، آبرفت نیل (به ویژه در شمال) و ماسه های بادگیر تشکیل شده است.

هنگامی که برای اولین بار در سال 1869 افتتاح شد ، این کانال از یک کانال به سختی 8 متر (26 فوت) عمق ، 22 متر (72 فوت) عرض در پایین و 61 تا 91 متر (200 تا 300 فوت) عرض در سطح قرار داشت. برای اینکه کشتی ها از یکدیگر عبور کنند ، خلیج های عبور هر 8 تا 10 کیلومتر (5 تا 6 مایل) ساخته می شدند. ساخت و ساز شامل خاکبرداری و لایروبی 74 میلیون متر مکعب (97 میلیون یارد مکعب) رسوبات بود. بین سالهای 1870 و 1884 حدود 3،000 زمین کشتی به دلیل باریک بودن و شکنجه کانال رخ داده است. پیشرفت های عمده در سال 1876 آغاز شد و پس از گسترش و تعمیق پی در پی ، کانال تا دهه 1960 با حداقل 55 متر (179 فوت) در عمق 10 متر (33 فوت) در طول سواحل آن و عمق کانال 12 متر داشت(40 فوت) در جزر و مد کم. همچنین در آن دوره ، خلیج های عبور بسیار بزرگ شده و خلیج های جدید ساخته شده اند ، بای پس در دریاچه های تلخ ساخته شده و در ال-توپ ، روکش سنگی یا سیمان و پشته های فولادی برای حفاظت از بانکی تقریباً به طور کامل در مناطقی که به ویژه در معرض فرسایش ، تانکر قرار دارند ، تکمیل شدلنگرگاه ها در دریاچه تیمسا عمیق تر شد و اسکله های جدید در بندر گفته شد که گروه بندی کشتی ها در کاروان را تسهیل می کند.

برنامه هایی که در سال 1964 برای بزرگ شدن بیشتر ساخته شده بود توسط جنگ عرب و اسرائیل در ژوئن 1967 پیشی گرفت ، که طی آن کانال مسدود شد. کانال تا ژوئن سال 1975 ، هنگامی که بازگشایی شد و پیشرفت ها دوباره انجام شد ، غیرفعال ماند. در سال 2015 ، دولت مصر یک پروژه نزدیک به 8. 5 میلیارد دلاری را برای به روزرسانی کانال به پایان رساند و ظرفیت خود را به میزان قابل توجهی افزایش داد. نزدیک به 29 کیلومتر (18 مایل) به طول اصلی آن 164 کیلومتر (102 مایل) اضافه شد.